اسونگالی داستان دیکی را روایت می‌کند، یک پستچی از ولز جنوبی که دیوانه موسیقی است. او تمام عمرش در آرزوی کشف یک گروه موسیقی بزرگ بوده است و یک روز، هنگام چرخ زدن در یوتیوب، آن‌ها را پیدا می‌کند... گروه «تبریک‌های زودهنگام». او آن‌ها را پیدا کرده و خدمات مدیریت خود را به آن‌ها پیشنهاد می‌دهد. آن‌ها جوان، مغرور، جذاب و کاملا فوق‌العاده هستند. دیکی با قرار دادن نسخه دموی آن‌ها روی یک نوار کاست، راهی خیابان‌های لندن می‌شود...

حدود سی سال پیش، یک خرده‌فرهنگ طبقه کارگر شهرهای سراسر بریتانیا را تحت تأثیر قرار داد و میراثی ماندگار بر جای گذاشت. این جریان در پی احیای سبک «ماد» در اواخر دهه ۱۹۷۰ آغاز شد؛ زمانی که اوباش بدنام فوتبالی از شهرهایی مانند لیورپول، منچستر و لندن، لباس‌های ورزشی مارک‌دار و گران‌قیمت را از کشورهایی که به آن‌ها سفر می‌کردند می‌دزدیدند. این جریان با دیکته کردن غول‌های مد به این جوانان شروع نشد؛ بلکه خود آن‌ها بودند که مد را پایه‌گذاری کردند و فروشگاه‌های بزرگ بعداً به گرد پایشان رسیدند. با آغاز دهه ۱۹۸۰ در بریتانیا، سبک «کژوال» به شکلی نامحسوس از راه رسیده بود. امروزه نوجوانان از بارسلون تا برلین و از میلان تا مسکو، از مد و فرهنگی تقلید می‌کنند که در خیابان‌ها و سکوهای ورزشگاه‌های شهرهای بریتانیا شکل گرفت. اما این خرده‌فرهنگ هواداران کژوال فوتبال چگونه به وجود آمد؟ آن‌ها مدافع چه ارزش‌هایی بودند؟ چه چیزی انگیزه‌بخش آن‌ها بود؟ و چرا میراث آن‌ها هنوز بر صنعت مد امروز تأثیرگذار است؟